15.03.2018

Niemcy: Zmiany w ustawie o gwarancji z dniem 1 stycznia 2018 r.

Do tej pory konsument, który po zakupie umieścił wadliwy przedmiot w innym przedmiocie, np. w domu, miał wobec sprzedawcy roszczenie nie tylko o dostarczenie nowego i wolnego od wad przedmiotu, ale także o zwrot kosztów usunięcia wadliwego przedmiotu i zamontowania nowego wolnego od wad przedmiotu. Sprzedawca mógł jednak przerzucić na swojego dostawcę koszty montażu i usunięcia poniesione w związku z późniejszym wykonaniem umowy jedynie w przypadku winy dostawcy. Jeśli dostawca nie był w tym samym czasie producentem, usterka była zazwyczaj negowana.

To samo dotyczy przypadków, w których rzemieślnik zobowiązany był do późniejszego wykonania robót przez klienta z powodu wad użytych przez niego materiałów. Również on miał prawo do odszkodowania od dostawcy materiału za koszty montażu i demontażu, które poniósł w związku z późniejszym wykonaniem, tylko w przypadku, gdy dostawca zawinił.

Ustawodawca w ustawie z 28.4.2017 r. dokonał m.in. zmian w ustawie o rękojmi za wady w prawie handlowym, które dotyczą nie tylko konsumentów, ale także przedsiębiorstw w łańcuchu dostaw. Odpowiednie zmiany w niemieckim kodeksie cywilnym weszły w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.

Teraz dealer musi przejąć demontaż i montaż lub związane z tym koszty w ramach swojego prawnego obowiązku usunięcia wad nie tylko w stosunku B2C, ale również w stosunku B2B.

Zgodnie z nową wersją § 439 ust. 3 zdanie 1 BGB sprzedający jest teraz w ramach świadczenia uzupełniającego zobowiązany do zwrotu kupującemu niezbędnych kosztów usunięcia wadliwego przedmiotu oraz montażu lub zamocowania naprawionego lub dostarczonego przedmiotu wolnego od wad, jeżeli kupujący umieścił wadliwy przedmiot w innym przedmiocie lub przymocował go do innego przedmiotu w zależności od jego rodzaju i przeznaczenia. Przepis nie wprowadza rozróżnienia między konsumentami a przedsiębiorcami. Ma ona jednak zastosowanie tylko wtedy, gdy montaż wadliwego przedmiotu sprzedaży jest przewidziany zgodnie z charakterem przedmiotu i jego przeznaczeniem, na przykład w przypadku materiałów budowlanych, które są zazwyczaj montowane z innymi częściami lub wbudowywane w inne części.

Ponadto rozszerzono zakres uproszczonego regresu przedsiębiorcy wobec jego dostawcy ze względu na koszty późniejszego świadczenia. Nowo wprowadzony § 445a ust. 1 BGB daje sprzedawcy końcowemu samodzielne roszczenie wobec dostawcy o zwrot kosztów poniesionych przez sprzedawcę końcowego w związku z wykonaniem świadczenia uzupełniającego. Warunkiem wstępnym jest, aby wada istniała już w momencie przeniesienia ryzyka między dostawcą a sprzedawcą końcowym. Sprzedający, dochodząc swoich praw wobec dostawcy, zrzeka się wymaganego terminu, jeżeli towar musiał zostać odebrany z powodu wad lub obniżonej ceny zakupu.

Te przepisy regresowe mają również zastosowanie do pozostałej części łańcucha dostaw, tzn. dostawca może przenieść koszty na swoich dostawców, jeśli zakupiony przedmiot był wadliwy już w momencie przejścia ryzyka.

Termin przedawnienia tych roszczeń wobec dostawców wynosi dwa lata; rozpoczyna się on w momencie dostawy przedmiotu zakupu do danego nabywcy. Aby umożliwić przeniesienie roszczeń gwarancyjnych sprzedawcy końcowego na poprzedniego sprzedawcę, termin przedawnienia w stosunku do poprzedniego sprzedawcy wygasa najwcześniej dwa miesiące po spełnieniu przez sprzedawcę roszczeń kupującego. Jednakże zawieszenie wygaśnięcia wygasa nie później niż pięć lat od dnia, w którym poprzedni sprzedawca dostarczył towary sprzedawcy.

Autor: Damian Wypior, Rechtsanwalt